بازگشت به صفحه اصلي

برگزاري مراسم تقدير از زحمات ماهر ارار و همسرش در مبارزه براي حقوق شهروندي مسلمانان

 و برقراري بورس تحصيلي به نام وي در دانشگاه اتاوا

١۴ فوريه ۲۰۰٧ برابر با ۲۵ بهمن ٨٥

---------------------------------------

به دنبال موفقيت ماهر ارار در دعواي حقوقي خود بر عليه دولت كانادا و دريافت غرامت بيش از ده ميليون دلاري و نيز شنيدن عذرخواهي رسمي هارپر نخست وزير كانادا به دليل نقش دولت كانادا در رنجها و آلامي كه وي متحمل شد، روز چهاردهم فوريه سال جاري برابر با بيست و پنجم بهمن ماه ۸۵، برنامه اي به منظور تقدير از وي در مبارزه عليه نقض حقوق شهروندي اقليتها به ويژه مسلمانان توسط نهادهاي امنيتي و پليس كانادا در محل پارلمان كانادا برگزار شد. در اين برنامه جمع كثيري از مقامات سياسي شامل نمايندگان مجلس، روساي احزاب سياسي، وكلا، انديشمندان و نيز شخصيتهاي سياسي و مذهبي مسلمان شركت داشتند. از سفارت جمهوري اسلامي ايران نيز آقاي دكتر لاريجاني رايزن فرهنگي و تعدادي از ديپلماتهاي اين سفارت در اين برنامه حضور داشتند.

اين مراسم كه زير عنوانMaher Arar and Monia Mazigh  A Tribute to Civil Liberties in Canada in Honour of   بزرگداشت آزاديهاي مدني به افتخار ماهر ارار و همسرش مونيا مذيق توسط شبكه مسلمانان كانادا Canadian Muslim Network  به رياست خانم دكتر تيسر ابونصر استاد مسلمان دانشگاه اتاوا و رييس دپارتمان مهندسي برق آن دانشگاه برنامه ريزي شده بود، با استقبال و مشاركت نهادهاي مذهبي مسلمان، نهادهاي حقوق بشري و نيز شخصيتهاي سياسي قرار گرفت.  از جمله نهادهاي مسلمان مي توان به انجمن مسلمانان كانادا MAC، مجمع اهل بيت كانادا، شوراي مسلمانان كالگري MCC، جامعه اسلامي تورنتو، جامعه مسلمانان اتاوا OMA، حلقه مسلمانان شمال آمريكا ICNA، انجمن مسلمانان بريتيش كلمبيا اشاره كرد. از جمله ديگر نهادهاي مشاركت كننده نيز مي توان از انجمن بين المللي امور انساني HCI، سازمان عفو بين الملل (شاخه كانادا)، اتحاديه كاركنان مشاغل عمومي CUPE و كنگره كارگران كانادا CLC نام برد.

مونيا مذيق همسر ماهر ارار                                            ماهر ارار

از شخصيتهاي حاضر در اين جلسه مي توان به استفان ديون، رئيس حزب ليبرال كانادا، جك ليتون رئيس حزب NDP، ژول دوسپ رييس حزب كبكي،  تعداد زيادي از نمايندگان مجلس، اعضاي كابينه، روزنامه نگاران و خبرنگاران رسانه هاي شنيداري و ديداري اشاره كرد.

شعار اصلي اين برنامه كه در اطلاعيه آن هم منعكس شده اين بود كه "كساني كه از آزاديهاي فردي خود بخاطر برخورداري از امنيت كوتاه مدت چشم مي پوشند نه شايسته داشتن آزادي و نه شايسته داشتن امنيتند" اين جمله در واقع تعريضي است به سياست آمريكا و كانادا در نقض آزاديها و حقوق مشروع شهروندان به خصوص مسلمانان به بهانه مبارزه با تروريسم.

خانم دكتر ابونصر

مراسم ساعت 7:00 بعد از ظهر با تلاوت آياتي از كلام الله مجيد آغاز شد. در ادامه پيامي از از سوي شبكه مسلمانان كانادا توسط خانم دكتر ابونصر خوانده شد. سپس روساي احزاب كانادا به ترتيب براي سخناني كوتاه پشت تريبون قرار گرفتند و ضمن تقدير از زحمات ارار و همسرش تلاشهاي اين زوج را در حمايت از آزاديهاي فردي و حفظ حقوق اقليتها ستودند. وجه اشتراك سخن روساي احزاب در ستايش از همكاري رسانه هاي كانادايي در حفظ و حراست از آزاديهاي شهروندان و تضمين حقوق شهروندي در مقابل دست اندازيهاي احتمالي مامورين دولتي و به خصوص امنيتي بود. روساي احزاب علاوه بر اين سياستهاي دولت محافظه كار كانادا در دنباله روي كوركورانه از سياستهاي آمريكا در برخورد با شهروندان را به باد انتقاد گرفتند.

ژول دوسپ رئيس حزب كبكي              استفان ديون رئيس حزب ليبرال           جك ليتون رئيس حزب ان دي پي

در ادامه جلسه ماهر ارار و همسرش به ترتيب در جايگاه قرار گرفتند و از همه شخصيتها ي حاضر براي مشاركت در برقراري چنين برنامه اي تشكر نمودند. ماهر ارار بر اين نكته نيز تاكيد نمود كه صحبت در مورد آنچه بر وي گذشته است از آن جهت بسيار مفيد است كه مي تواند مانع از تكرار آن در مورد ديگران شود.

وي اظهار داشت كه هيچ دولتي گذشته از منبع مشروعيتش اختيار مطلق بر شهروندان خود ندارد و نمي تواند به بهانه تامين امنيت و يا بهانه هاي ديگر اقدام به نقض حقوق انساني آنان نمايد. هيچ دولتي حق ندارد شكنجه را بر انساني روا بداند چه برسد به اينكه زمينه هاي تحت شكنجه قرار گرفتن شهروندي را هم فراهم كند. دولت نماينده ملت است و در مقابل فرد فرد ملت پاسخگوست. هيچ مقامي بالاتر از قانون نيست و قانوني مشروعيت دارد كه از طريق قانونگذاران منتخب ملت نوشته شده باشد. وي از نقش مطبوعات آزاد و نيز قضات مستقل تقدير كرد و اظهار داشت كه رسانه هاي مستقل به عنوان يكي از اركان دموكراسي نقش خود را به درستي ايفا كردند و مانع از مخفي كاري هاي پليس و نيروهاي امنيتي براي سرپوش نهادن بر واقعيت شدند و اگر نبودند قضات مستقل كه بدون ترس از نيروهاي امنيتي و دولت در كشف و اعلام حقيقت كوشش نمودند چه بسا هرگز اين حقايق بر مردم كانادا روشن نمي شد. در اين صورت كاناداييها در توهم، داراي يك حكومت دموكراتيك بودند ولي در حقيقت، حكومتي اقتدارگرا را بر خود گماره بودند. 

در ادامه وي به شرحي از آنچه بر وي گذشته و نقش دولتهاي كانادا و آمريكا پرداخت كه چگونه او را در فرودگاه نيويورك به بهانه همكاري با القاعده دستگير كرده و به سوريه فرستادند و در آنجا براي ماهها زير شكنجه قرار گرفت.

همسر ارار نيز ضمن تقدير از نقش رسانه ها و قضات مستقل شرحي از درد و رنج خود و فرزندانش در غياب ارار ارائه نمود و تلاشهاي خود را براي به مطبوعات كشاندن موضوع و جلب افكار عمومي به ظلمي كه به همسر وي مي رفت تشريح نمود. او نيز به اهميت پايبندي دولتها به مباني و اصول حقوق بشر پرداخت و نظارت بر دولتمردان را وظيفه اي سنگين براي حقوقدانان و سازمانهاي مدافع حقوق بشر دانست.

اين برنامه با سخنراني تعداد ديگري از حضار ادامه يافت و در پايان به صرف شام از حاضران پذيرايي بعمل آمد.

در اين برنامه برقراري يك بورس تحصيلي به نام ماهر ارار و همسرش در زمينه حقوق بشر در دانشكده حقوق دانشگاه اتاوا اعلام شد. در ادامه براي روشن شدن بيشتر موضوع ارار اشاره مختصري به آنچه بر او گذشت خواهيم داشت.

در مورد ماهر ارار و آنچه بر او گذشت

-------------------

  ماهر ارار، مهندس كانادايي سوري تبار و  يک تکنيسين تلفن همراه از اهالي شهر اتاواي کاناداست. در سپتامبر سال ٢٠٠٢ او از تعطيلات در تونس به کشور خود باز مي گشت و قرار بود که هواپيمايش را در فرودگاه جي اف کي نيويورک عوض کند. او بارها از آمريکا ديدن کرده و در آنجا کار کرده بود و به همين سبب انتظار نداشت که دردسري برايش پيش بيايد. اما او را به کناري کشيدند و به يک اتاق بازجويي و سپس به بازداشتگاه اداره مهاجرت موسوم به بازداشتگاه متروپوليتن در بروکلين بردند.

به زودي روشن شد که دليل بازداشت او اطلاعاتي ميباشد که کانادا در اختيار ايالات متحده قرار داده است. کانادا خود مشغول تحقيقاتي سري درباره يک مظنون به تروريسم در اتاوا بود. چنين به نظر مي رسيد که آقاي ارار يک بار نام اين مرد را به عنوان آشنايي که در صورت ضرورت بتوان با او تماس گرفت ، در قرارداد اجاره يک آپارتمان ذکر کرده بوده است . ماهر ارار اگر چه در اصل تابعيت سوري داشت اما شهروند کانادا نيز بود و هفده سال ميشد که در اين کشور زندگي مي کرد. بنابراين او از اين که بايد به اين پرسشها در نيويورک پاسخ دهد، متعجب بود . در حالي که مسأله را مي شد به راحتي در کشور خود او، در اتاوا ، فيصله داد.

دوازده روز پس از نخستين بازداشت در جي اف کي، ارار را در ساعت سه بامداد بيدار کردند تا به او بگويند که از آمريکا به جاي ديگري منتقل مي شود. او را با خودرو به نيوجرسي بردند و همچنان در زنجير، براي فرستادن به سوريه، سوار يک هواپيماي جت خصوصي کردند. او مي گويد:

وقتي که من را سوار اين هواپيماي جت خصوصي با صندليهاي چرمي اش کردند، به فکر افتادم که مگر من کيستم که با من اين طور رفتار مي کنند. يعني اين قدر برايشان اهميت دارم ؟ چه نوع اطلاعاتي مي توانم در اختيارشان بگذارم ؟ فکر کردم اينجا چه خبر است؟ وقتي شام لذيذ و مفصلي هم به من دادند ، به ياد سنت عيد قربان افتادم که در آن پيش از سر بريدن گوسفند قرباني به آن غذا مي دهند. تمام مدت در اين فکر بودم که چه کار کنم که شکنجه ام ندهند. چون فهميده بودم که تنها دليل فرستادن من به آنجا اين است که براي کسب اطلاعات شکنجه ام بدهند. صد در صد از اين موضوع مطمئن بودم

هواپيما پس از دو توقف براي سوختگيري به امان در اردن رسيد و سپس او را از راه زميني به مرکز پليس مخفي سوريه در دمشق بردند. ارار مي گويد که در آنجا او را در سلولي کمي بزرگتر از يک تابوت جاي دادند و به مدت بيش از ده ماه در همانجا نگاه داشتند. نگراني او از شکنجه شدن به زودي به حقيقت پيوست.

 بازجو پرسيد مي داني اين چيست گفتم بله کابل است و او گفت دست راستت را باز کن. دست راستم را باز کردم و او ديوانه وار مرا زد. درد آنقدر شديد بود که من شروع به گريه کردم. بعد او به من گفت دست چپم را باز کنم و من بازش کردم و ضربه او به جاي دست به مچم خورد. بعد از من سوالهايي کرد. وقتي فکر مي کرد حقيقت را نمي گويم دوباره مي زد. گاهي وقتها من را يکي دو ساعت در اتاقي مي گذاشت که در آن صداي کساني را که زير شکنجه بودند ، مي شنيدم.

در پي فعاليتهاي همسر ماهر ارار موضوع به رسانه هاي كانادا كشيده شد و وكلاي بسياري براي كمك به او اعلام آمادگي كردند. دولت كانادا تحت فشار قرار گرفت و پس از تلاشهايي ماهر ارار سه روز مانده به يک سال پس از زنداني شدن در سوريه آزاد شد و با هواپيما به مونترآل و سپس اتاوا بازگردانده شد. از وي استقبال گرمي توسط رسانه ها، شهروندان و دوستانش در فرودگاه مونترآل بعمل آمد. نه در سوريه و نه در کانادا او هرگز رسما و قانونا مورد اتهام قرار نگرفت.

او و همسرش از پاي ننشستند و دولتهاي كانادا و آمريكا را متهم كردند كه با بازداشت غير قانوني و اعزام وي به سوريه درصدد برآمده اند كه وي را شكنجه نموده و وادار به اعتراف به جرايمي كه هرگز مرتكب نشده بود نمايند. او دولت و مقامات امنيتي كانادا را متهم كرد كه اطلاعات واهي در اختيار مقامات امنيتي آمريكا نهاده اند و از آنها خواسته اند كه وي را به سوريه اعزام نمايند. از دولت سوريه نيز خواسته شده است كه وي را با اعمال شكنجه در مورد اتهاماتي واهي مورد بازجويي قرار دهند.

در کانادا مورد او اعتراضهاي گسترده سياسي برانگيخت و يک تحقيق دولتي در اين زمينه توسط قضات مستقل انجام گرفت. انتشار نتيجه اين تحقيقات موجب رسوايي وسيع دولت كانادا و مقامات پليس گرديد. علاوه بر آن اين تحقيقات از تلاش مقامات دولتي و پليس براي سرپوش گذاشتن بر اين رسوايي و ساكت كردن وي و تعدادي از روزنامه نگاران پرده برداشت. در نهايت بسياري از مقامات امنيتي و پليس كانادا مجبور به استعفا شدند و دولت كانادا قبل از جلسه دادگاه و رسيدگي به دعواي 37 ميليون دلاري ماهر ارار با وي با پرداخت 10 ميليون دلار بعلاوه پرداخت همه هزينه هاي حقوقي وي و نيز عذرخواهي رسمي نخست وزير به توافق رسيد.

لازم به يادآوري است كه دعواي ماهر ارار عليه دولت آمريكا نيز در جريان است.